Beschouwt u dit maar als een noodkreet. Ik zit met de handen in het haar. Al maanden dub ik over een manier om verlost te raken van de pitbullmarketing van Belgacom/Proximus.
Pitbullmarketing
Sinds ik geen klant meer ben – ik denk zo’n vier jaar -, valt Belgacom me onophoudelijk lastig. Zowel op mijn gsm als op mijn vaste lijn. En de frequentie neemt alsmaar toe. Ik ben de tel kwijt, maar schat dat ik het afgelopen jaar gemiddeld minstens 1 keer per maand een callcenter aan de lijn had.
Gisteren was het weer raak: drie oproepen van een onbekend nummer op mijn gsm, terwijl ik zit te werken. De eerste twee onbegrijpelijk vanwege de slechte verbinding, maar de derde keer was het meteen duidelijk: ik had mijn stalkers aan de lijn. Het riedeltje dat ‘Sofie van Belgacom/Proximus’ van het scherm afleest bij het begin van het gesprek, ken ik ondertussen immers uit het hoofd.
Ik heb al beleefd gevraagd om ermee op te houden. Ik heb me al kwaad gemaakt. Ik zocht op de website naar een nummer of een e-mailadres zodat ik zou kunnen smeken om me eindelijk met rust te laten. De uitgebreide contactpagina sluit echter elke twijfel uit: ‘Wij zijn er enkel voor mensen die klant zijn of willen worden. Voor iets anders bent u bij ons aan het verkeerde adres.’ Ik begin stilaan te denken dat klant worden de enige oplossing is. Maar onze relatie is intussen van die aard dat ik denk: ‘Ik val nog liever dood!’
Abonnementsgeld om te strijken
Mijn ouders zijn wel nog klant. Een paar weken geleden hadden ze problemen met de Belgacom TV-decoder. Helaas kon Belgacom niemand langssturen om hen te helpen. Ze moesten ermee naar een Belgacom Center, ‘want met een kapot strijkijzer moet u toch ook terug naar de winkel?’
Betaalt u abonnementsgeld om te strijken? Of gelooft u die ‘kinderlijke’ reclamespotjes over gratis Belgacom TV? Ik heb die decoder naar het Belgacom Center gebracht en ik nam de laatste factuur mee voor de klantengegevens. Geloof me: eens u de mogelijkheden van leukere tv ontdekt, blijft het allesbehalve gratis.
Ik kreeg wel snel en vlot een nieuw toestel mee. Dat mag ook wel met zo’n duur abonnement. Toch is mijn partner nog een uur zoet geweest met de installatie van de nieuwe decoder. En in tegenstelling tot mijn ouders, is die behoorlijk mee met het digitale tijdperk.
Gratis door de strot geramd
Tja, voor persoonlijke service is er allicht geen budget. Om mensen met de regelmaat van de klok persoonlijk lastig te vallen via de telefoon, blijkbaar wel. De telefoon is nochtans een interactief medium. Maar als u dan vraagt, wat u kunt doen om met rust gelaten te worden, blijven ze het antwoord schuldig. Stilte, gegrinnik, inhaken, huilerige excuses zoals: ‘Ik bel ook maar voor callcenter dat in onderaanneming voor Belgacom werkt.’
En dan als communicatieprofessional maar prediken over doelgroepen, stakeholders, interactie, dialoog, empathie, relaties… Eén troostende gedachte: er is nog werk in onze sector.
Beschouwt u dit maar als een noodkreet. Ik zit met de handen in het haar. Al maanden dub ik over een manier om verlost te raken van de pitbullmarketing van Belgacom/Proximus.
Pitbullmarketing
Sinds ik geen klant meer ben – ik denk zo’n vier jaar -, valt Belgacom me onophoudelijk lastig. Zowel op mijn gsm als op mijn vaste lijn. En de frequentie neemt alsmaar toe. Ik ben de tel kwijt, maar schat dat ik het afgelopen jaar gemiddeld minstens 1 keer per maand een callcenter aan de lijn had.
Gisteren was het weer raak: drie oproepen van een onbekend nummer op mijn gsm, terwijl ik zit te werken. De eerste twee onbegrijpelijk vanwege de slechte verbinding, maar de derde keer was het meteen duidelijk: ik had mijn stalkers aan de lijn. Het riedeltje dat ‘Sofie van Belgacom/Proximus’ van het scherm afleest bij het begin van het gesprek, ken ik ondertussen immers uit het hoofd.
Ik heb al beleefd gevraagd om ermee op te houden. Ik heb me al kwaad gemaakt. Ik zocht op de website naar een nummer of een e-mailadres zodat ik zou kunnen smeken om me eindelijk met rust te laten. De uitgebreide contactpagina sluit echter elke twijfel uit: ‘Wij zijn er enkel voor mensen die klant zijn of willen worden. Voor iets anders bent u bij ons aan het verkeerde adres.’ Ik begin stilaan te denken dat klant worden de enige oplossing is. Maar onze relatie is intussen van die aard dat ik denk: ‘Ik val nog liever dood!’
Abonnementsgeld om te strijken
Mijn ouders zijn wel nog klant. Een paar weken geleden hadden ze problemen met de Belgacom TV-decoder. Helaas kon Belgacom niemand langssturen om hen te helpen. Ze moesten ermee naar een Belgacom Center, ‘want met een kapot strijkijzer moet u toch ook terug naar de winkel?’
Betaalt u abonnementsgeld om te strijken? Of gelooft u die ‘kinderlijke’ reclamespotjes over gratis Belgacom TV? Ik heb die decoder naar het Belgacom Center gebracht en ik nam de laatste factuur mee voor de klantengegevens. Geloof me: eens u de mogelijkheden van leukere tv ontdekt, blijft het allesbehalve gratis.
Ik kreeg wel snel en vlot een nieuw toestel mee. Dat mag ook wel met zo’n duur abonnement. Toch is mijn partner nog een uur zoet geweest met de installatie van de nieuwe decoder. En in tegenstelling tot mijn ouders, is die behoorlijk mee met het digitale tijdperk.
Gratis door de strot geramd
Tja, voor persoonlijke service is er allicht geen budget. Om mensen met de regelmaat van de klok persoonlijk lastig te vallen via de telefoon, blijkbaar wel. De telefoon is nochtans een interactief medium. Maar als u dan vraagt, wat u kunt doen om met rust gelaten te worden, blijven ze het antwoord schuldig. Stilte, gegrinnik, inhaken, huilerige excuses zoals: ‘Ik bel ook maar voor callcenter dat in onderaanneming voor Belgacom werkt.’
En dan als communicatieprofessional maar prediken over doelgroepen, stakeholders, interactie, dialoog, empathie, relaties… Eén troostende gedachte: er is nog werk in onze sector.
