Gênante mails vermijden in 5 stappen

Mailen is makkelijk en snel. Te snel soms. Want eens een mail verstuurd is, kunt u die vrijwel nooit terughalen.

Maar in een professionele context vervangen e-mails vandaag vaak de klassieke brieven. Daarom verdienen sommige mails dezelfde aandacht als brieven.

Even nadenken voor u op ‘Verzenden’ drukt, is zelfs bij informele mails geen slecht idee. Tenzij u graag wilt dat uw irritatie of spot een eigen leven gaan leiden, natuurlijk.

5 stappen om op de rem te gaan staan

1. Hang eerst de bijlage(n) aan de mail, als u iemand iets wilt bezorgen. ‘Oops, bijlage vergeten!’ is allicht een van de meest voorkomende e-mailfoutjes.

2. Schrijf uw mail. Eens u uw boodschap helder en volledig op papier hebt gezet, is het makkelijker om een degelijke onderwerpsregel te formuleren.

3. Vul de onderwerpsregel in. Maak uw onderwerpsregel zo concreet mogelijk en geef aan of u al dan niet een reactie verwacht van uw bestemmeling.

4. Vul de bestemmeling(en) pas als laatste in. Zo vermijdt u dat u per ongeluk halve mails of te snelle reacties verstuurt. Als u een mail beantwoordt, kan dat natuurlijk niet. Daarom is het soms een goed idee om gevoelige of complexe mails eerst in uw tekstverwerkingsprogramma of in een nieuwe, lege mail op te stellen. Of om ze even links te laten liggen en pas later te beslissen of u ze wel verstuurt.

5. Controleer de geadresseerden (Heb ik wel de juiste Jan geselecteerd?) en verstuur.

Digitale diarree

Informatica is fantastisch, maar de digitale (r)evolutie blijft bij momenten moeilijk verteerbaar. Niet dat vroeger alles beter was. Tegen de virtuele vloedgolf van ‘sex’ en ‘GRATIS!’ kunnen we tenminste spamfilters inzetten. Tegen de aloude, goedkope verkooptrucs waarmee sommigen de digitalisering aan iedereen opdringen, zijn enkel mondigheid en gezond verstand opgewassen. Helaas zijn die nergens verkrijgbaar.

Gisteren kreeg ik wat te veel theorie en technologie opgelepeld tijdens een opleiding e-mailmarketing. Als alles wat er kan misgaan bij een e-mailcampagne, in een rotvaart de revue passeert, gaat een mens spontaan mijmeren over postmailings.

Gelukkig kreeg de e-mail die ik ter evaluatie had opgestuurd, best positieve commentaar tijdens de opleiding.  Schrijven voor het internet heb ik stilaan in de vingers. Technisch en praktisch zie ik verbeterpunten, maar geen onoverkomelijke problemen. Oef!

Daarnaast waar ik dezer dagen rond in cyberspace om online toepassingen te proberen. Blogs, sociale netwerksites, foto’s en video’s publiceren… de mogelijkheden zijn opwindend en inspirerend. De praktijk zet me echter steeds met beide voeten op de grond. Het is niet altijd zo eenvoudig als ze ons laten geloven. Regelmatig werkt het ook gewoon niet. Vooral als het op integratie en gebruiksvriendelijkheid aankomt, blijf ik vaak op mijn honger zitten. Jammer!

Balen inspireert niet tot betalen

Door al dat virtuele verzuim valt het des te harder op dat mijn gratis antivirussoftware al een paar dagen kuren heeft. De dagelijkse updates gebeuren niet meer automatisch. Telkens als  ik mijn laptop openklap, krijg ik na een paar minuten de boodschap: “Connection with update server failed.”

Aanvankelijk was het geen probleem om de updates manueel binnen te halen. Intussen lukt ook dat niet meer zonder slag of stoot. Ergerlijk!

Dat hobbelige updateparcours loopt “toevallig “ parallel met een campagne om me een – uiteraard betalende – upgrade van de software te verkopen. Als ik mijn antivirusprogramma open, krijg ik steeds een alarmerend venster dat mijn beveiliging beter kan.

Dat is misschien wel zo. Maar als ik die boodschap op zo’n agressieve manier door de strot geramd krijg, ben ik eerder geneigd om een ander programma te zoeken dan om een upgrade te bestellen.

Iedereen verplicht aan de digitale tv

De agressieve verkooptechnieken voor digitale producten tieren trouwens weer welig nu de analoge tv-uitzendingen via antenne stopgezet zijn.

Vrienden die verhuizen en opnieuw online proberen te geraken op hun nieuw adres – niet meteen een fluitje van een cent! – krijgen geheid een abonnement voor digitale tv aangesmeerd. Idem voor vrienden die nauwelijks tv kijken en een goedkoop alternatief zoeken voor hun antenne. Informeer bij Telenet naar hun mogelijkheden en u hebt een installatieafspraak voor digitale tv aan uw broek. En natuurlijk is het bijna helemaal gratis. Voor even, tenminste.

Maar de verkooproes waait over en onze vrienden zijn gelukkig wel zo nuchter om eens een praatje te maken met andere tv-kijkers en vroege digitale abonnees. Dan blijkt digitale tv niet zo goedkoop, zeker niet als alle lokmiddelen uitgeput zijn.

Vaak bellen zulke abonnees-to-be hun installatieafspraak dan ook af. Of dat proberen ze. Want als u toch geen digitale tv wilt, dan zult u hoogstwaarschijnlijk toch nog wat langer op uw internetaansluiting moeten wachten… 

Fraai is anders. Klantvriendelijk ook.

Leve het digitale tijdperk? Let toch maar op dat u geen oude wijn in dure, nieuwe zakken krijgt. Want soms lekken ze nog ook.

Verzuchtingen van een gebruiker

Gisteren heb ik voor de tweede keer in mijn leven een gps gebruikt. Het apparaat werkte. Dat is een hele opluchting tegenwoordig. De laatste weken lijkt het alsof elk nieuw stuk technologie dat ik in handen krijg, meteen de geest geeft.

Mijn gloednieuwe laptop is deze week voor de tweede keer terug naar de leverancier. Mijn digitaal opnameapparaatje is eigenlijk al mijn tweede. Het eerste heb ik een week na aankoop teruggebracht. Ik kon er van alles mee, behalve opnemen.

Ik ben nochtans geen prutser. Ik weet hoe je die dingen gebruikt. Ik heb jaren met een laptop gezeuld. En met zo’n opnameapparaatje, van hetzelfde merk zelfs. De mogelijkheden van die toestellen zijn intussen flink uitgebreid, maar ik gebruik ze nog grotendeels op dezelfde manier. Als ze werken tenminste.

Gebrek aan interesse en enthousiasme voor (nieuwe) technologie kan het ook niet zijn. Netwerken, opslagsystemen, draadloze beveiliging, integratie, ip-telefonie, internettoepassingen, web 2.0… Ik zie er de voordelen van in. Ik vind het vaak praktisch, soms zelfs leuk. Als het werkt.

Ik kan u niet uitleggen hoe het werkt. Ik moet soms zelf even zoeken, maar al doende leer ik. En anders er is de handleiding. Of het internet. Of de helpdesk.

Zodra ik bij de helpdesk aanbeland, wordt de lastige klant in mij wakker. Helpt de helpdesk mij echt, al is het maar een stap verder, dan kijkt de lastige klant braaf toe. Helpt de helpdesk niet, dan neemt de lastige klant het over. Want het moet natuurlijk wel werken en het werkt niet. Dus wat gaan we daar aan doen?

Maar dan zijn we in een serviceverhaal beland. En dit is een technologieverhaal. Het serviceverhaal volgt ongetwijfeld later.

De gps werkt dus. Ik moet hem wel nog beter leren gebruiken. En op tikfouten letten. Zeker als ik zo’n toestelletje met mijn vingers bedien. Al die suggesties bij het intikken van straatnamen zijn natuurlijk zeer handig. Maar als je even niet oplet, zit je zo in de juiste gemeente, in de verkeerde straat.

Gelukkig is mijn gps bereid om meteen – jawel, meteen – een nieuwe route te berekenen naar het juiste adres. Een route zelfs door een mooi stukje groen, ideaal voor een zomerse lentedag. Weet er soms iemand waar ik in de toekomst de optie ‘aangepaste route voor zonnige dagen’ vind?