Enkel superlatieven in de pers over het optreden van Massive Attack afgelopen woensdag op de Lokerse Feesten. Was het het beste optreden van het jaar? Ik ben geen concertganger, dus ik zou het echt niet weten. Maar ik was erbij en vond het een fantastische ervaring, niet alleen muzikaal maar ook communicatief, als ‘ontvanger’.
Opgaan in de massa is niet mijn sterkste kant. Je treft me dan ook niet zo snel op concerten. Enkel voor muzikanten of groepen waarvan ik omzeggens de volledige discografie bezit, overweeg ik om buiten te komen. Massive Attack is er zo eentje en sinds woensdag weet ik weer waarom.
Recht naar het hart
De muziek mikt pal op het emotionele centrum, niet het minst door de variatie aan betoverende en bezwerende stemmen. Net zoals toen ik de groep de vorige keer aan het werk zag, voelde ik me al snel lichter worden, gedragen door de muziek. (Voor alle duidelijkheid: dat is een afwisselend en erg prettig gevoel.)
De echte feestvarkens – vooral opgeslorpt door permanente biervoorziening – hielden me weliswaar met beide voeten op grond. Na verloop van tijd werd het toch wat rustiger op het plein. Er was tenslotte niet alleen veel fraais te horen, maar ook veel te zien – of zal ik zeggen: te lezen.
Leesvoer voor het verstand
Want Massive Attack mikt dubbel: op het hart en op het verstand. Ondanks hun populariteit meet de groep zich geen sterrenstatus aan. Dat was woensdag niet anders. De groepsleden bleven vaak niet meer dan schimmen op het podium. Enkel de vocalisten traden af en toe voor het voetlicht, maar verder kon de indrukwekkende lichtshow alle aandacht trekken.
Centraal in die lichtshow stond een podiumbrede lichtkrant die niet alleen gebruikt werd voor sfeervolle abstracte effecten, maar vooral voor teksten. Nieuwsberichten, citaten van politici en droge feiten over rechtvaardigheid, democratie, ecologie, vrijheid… rolden gestadig voorbij. In koeien van letters en het merendeel zelfs vertaald in foutloos Nederlands.
Boodschap zonder vingertje
Niemand staat boven de wet en niemand eronder – The forest precedes man, the desert follows him – Ik ben de mindere van iedereen wiens rechten ik met de voeten treed – Eén dode is een tragedie. Een miljoen doden is een statistiek…
Houdt u niet van muziek met een vingertje? Ik ook niet. Maar ondanks het openlijke engagement, had ik woensdag niet het gevoel dat ik iets door de strot geramd kreeg. Het stemde wel tot nadenken. En kunt u soms een reden verzinnen waarom u niet zou luisteren naar fantastische muzikanten die ook nog eens echt moeite doen om u iets te vertellen? Ik ook niet. Dat noem ik straffe communicatie.
PS: Bekijk de filmpjes
Safe from Harm
Inertia Creeps
Karmacoma
Leve You Tube en mensen die erin slagen om stil te blijven staan en te filmen.
